• تاريخ: جمعه 22 مهر 1390

چرا بسیاری از مردم به دعا اهمیت نمی دهند و تنها به هنگام گرفتاری مشکلات دست به دعا بر می دارند؟


           

پرسش :

 چرا بسیاری از مردم به دعا اهمیت نمی دهند و تنها به هنگام گرفتاری مشکلات دست به دعا بر می دارند؟ جواب:اگر چه برخی مردم هنگام گرفتاری به دعا می پردازند و چون خلاصی یافتند دعا را فراموش می کنند به گفته مولوی :  آن زمان خود ، جملگان مومن شوند      آن زمان خود، سرکشان بر سر دوندآن زمـــــــان ، زاری کنند و افتـــخار        هــــــمو دزد و راهـــزن  در زیـــر دار[1]یا وقــت محنت گشــــته ای الله گــو       چون که محنت رفت ، گویی: راه کو اما حقیقت این است که  « دعا » غریزی انسان و « خواستن » از خداوند فطری بشر است. متاسفانه آدمی در هنگام رفاه و آسایش توجه اش به اسباب و علل میانی معطوف می شود و از رب الارباب و سبب الاسباب و علة العلل یعنی خداوند متعال غافل می شود . در واقع در هنگام راحت طلبی و آسوده خواطری به پروردگارش شرک می ورزد. وی می پندارد تنها علل و عوامل مادی ومیانی در کار هستند و گویا خداوند متعال و علل غیر مادی نقشی در زندگی بشر ندارند. به بیان دیگر در  این زمان تعلقات مادی و وابستگی های دنیوی حجابی بر حقیقت امر و خواسته فطری و غریزی او می شود و از این رو به دعا بی اهمیت گشته و از آن غفلت می کند . اما همین که مشکلی ، سختی و نیازی پدیدار گشت گویا آن حجاب و آن تعلق ها و آن غفلت ها کنار می رود و انسان متوجه خداند می شود و او را می خواند و از سوی او مدد می جوید . اما مع الاسف همین که در این حالت دعا کرد و خداوند اجابت نمود ، دوباره وضعیت قبلی و غفلت او باز می گردد و دعا را به کناری می نهد.[2]   چنان که قران به این حقیقت تلخ اشاره کرده است: ( و اذا غشيهم موج کالظّللِ دعوا الله مخلصين له الدين  فلمّا نجّاهم الی البرِّ فمنهم مقتصدٌ وما يجحد بآياتنا الا کلّ ختّار کفور )[3] ؛ « و چون موجی کوه آسا آنان را فرا گیرد ، خدا را با اخلاص در این بخوانند و لی چون نجاتشان داد و به خشکی رساند، برخی از آنان میانه رو هستند ونشانه های ما را جز هر خائن ناسپاس انکار نمی کند». باید حجاب تعلقات و وابستگی های واهی را کنار بزنیم و با تذکار و بیداری و هشیاری غفلت را از خویش دور سازیم تا در هر حال چه امنیت و چه اضطراری چه راحت و چه ناراحت سخن گفتن با خدا و راز و نیاز با او یعنی دعا را فراموش نکنیم. علی (ع) معتقد است انسان همواره باید به درگاه حق دعا کند و چنان نباشد که تنها در حال عافیت و سلامت او را بخوان : « آن که به بلایی گرفتار آمده هرچند گرفتاری اش بزرگ باشد ، از آن کس که در عافیت و سلامت به سر برده و از بلا ایمنی ندارد، به دعا کردن سزاوارتر نیست».[4]  چون در آید نزع و مرگ ، آهی کنی        ذکر دلق و چارُق آن گاهی کنیتا نــمانی غرقِ مــــوج و زشتیــی          که نبـــاشد از پـــناهی پشتـیییاد ناری از سفیــــنه  راســــــتین           ننگاری در چارق و در پوســــتین

چون که درمـــانی به غرقـــاب فن           پس ظلــــمنا ورد ســازی بـر ولا

دیو گــــوید : بنـــــگرید این خام را            سر برید این مرغ بی هنـــگام را[5]


 

پي نوشتها

[1] . مثنوی ، دفتر ششم ، 4700 -  4699 .[2] . نگا :  المیزان ، ج2 ، ص 34 .[3] . لقمان ( 31) ، آیه 32 .[4] . امالی ، ص 237 .

[5] . مثنوی ، دفتر پنجم ،  71 – 1967

.

منبع:کتاب دعا وتوسل؛محمد رضا کاشفی،سید محمد کاظم روحانی؛نهادنمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها  ........................................................................................................................كد:131/1منبع:پرسش و پاسخهاي دانشجويي
Copyright © 2009 The AhlulBayt World Assembly . All right reserved