• تاريخ: پنج شنبه 21 مهر 1390

چرا در هنگام دعا کردن ، بلند کردن دستها به سوی آسمان سفارش شده است ؟ مگر خداوند همه جا نیست؟


           

پرسش :

 چرا در هنگام دعا کردن ، بلند کردن دستها به سوی آسمان سفارش شده است ؟ مگر خداوند همه جا نیست؟

 جواب:

  برخی گمان می کرده اند به دلیل آنکه بلند کردن دستها به سوی آسمان موجب مکانمندی برای خدای متعال می شود ، باید آن را ترک کرد. ولی با توجه به حکمت بلند کردن دستها به سوی آسمان این پندار مخدوش می نماید.  به فرموده علامه طباطبائی حقیقت تمام عبادتهای بدنی ، فرودآوردن معنای باطنی به صورت مظاهر و آشکار ساختن حقایق فراتر از زمان در قالب جسمانیت است مانند نماز ، روزه و حج و امثال آن. اگر این تنزیل نباشد عبادت بدنی بی معنی خواهد بود. دعا نیز چنین است . دعا تمثیل توجه قلبی و در خواست باطنی است مانند درخواستی که در میان ما انسانها رایج است و می بینیم که فقیر مستمند از شخص ثروتمند در خواست برآوردن حاجت می کند و در این حالت دست خویش را به سوی او می گشاید و با ذلت برآوردن خواهش خود را می طلبد. در دعا نیز دراز کردن دستها به سوی آسمان حقیقی نیست تا تلقی این پندار شود که گویا خدا در آسمان است ؛ بلکه عملی نمادین است برای در خواست موجود فرودست از موجودی بالاتر. باطن دعا درخواست از حضرت حق است که در ظاهر و در بعد جسمانی به صورت بلند کردن دست به سوی آسمان ظاهر گشته است. [1] 


 

پي نوشتها

[1] . نگا: المیزان ، ج2 ، ص 38.

-منبع:کتاب دعا وتوسل؛محمد رضا کاشفی،سید محمد کاظم روحانی؛نهادنمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها  .......................................................................................................................كد:131/1منبع:پرسش و پاسخهاي دانشجويي
Copyright © 2009 The AhlulBayt World Assembly . All right reserved